บันทึกกรรมของฉัน

เขียนจดหมายไปสำนักเลขานุการสมเด็จพระสังฆราชว่าจะเฆี่ยนตีตนเองเพื่อกำจัดนิวรณ์
เพื่อเป็นการขออนุญาตองค์ และขออนุญาตครูบาอาจารย์อย่างถูกต้องตามกฎหมายก่อนค่ะ
แล้วดำเนินการไล่ผี
ห้ามลัดขั้นตอนเด็ดขาดนะคะ !!!

 

กรณีศึกษา

นาย เอ รับเบี้ยบำนาญรายเดือนตั้งแต่อายุ 35 ปี ด้วยการเกษียณตนเองก่อนกำหนดโดยใช้เงื่อนไขว่า ตนเองทุพพลภาพทางจิตแบบถาวร โดยให้หมอบี เซ็นรับรองให้ จากนั้นรับบำนาญรายเดือน เดือนละ 1 หมื่นบาท ตั้งแต่อายุ 35 จนปัจจุบันอายุ 50 ปี

นาย เอ มีอาการดีขึ้น แต่ไม่หายจากอาการป่วยทางจิต แต่พยายม ไม่ให้นาย เอ เจริญวิปัสสนากรรมฐาน นาย เอ ทำได้เพียงการทำสมาธินับเลข 1 ถึง 10 แบบนิครนถ์
เพื่อสงบจิตใจ แต่ไม่เกิดปัญญา

พยายม นำเอาองค์คนเมา มาใส่ในตัวนาย เอ เพื่อให้นาย เอ มีอาการง่วงนอนตลอดเวลา และไม่สามารถเจริญวิปัสสนากรรมฐานได้ โดยพยายมจะหมุนเวียนเอาองค์เมามาใส่ตลอด เพราะนายเอ มีอาการดีขึ้นเมื่อฝึกสติด้วยการนับเลข ทั้งนี้ เพราะนายเอ รับเงินเดือนละ 1 หมื่นบาทอย่างต่อเนื่อง จึงต้องแลกด้วยการเป็นคนทุพพลภาพทางจิตแบบถาวร ทั้งๆที่อาการของนายเอ ดีขึ้น

นายเอ เขียนจดหมายไปฟ้องสำนักเลขานุการสมเด็จพระสังฆราช แล้วทำการเฆี่ยนตีตนเองเพื่อกำจัดนิวรณ์ องค์ขี้เมาเสนอให้นายเอ จ่ายเงินรายเดือนคืนให้แก่ต้นสังกัด จำนวน 1 หมื่นบาท แต่นายเอ ไม่มีรายรับจากที่ไหนเลย และไม่ใช่ความผิดของนายเอ ที่มีอาการดีขึ้นจากการนับเลข

สรุปว่า อาการของนายเอ ขึ้นอยู่กับเงินเพียง 1 หมื่นบาท ควรตัดสินให้นายเอรับผิดชอบด้วยการคืนเงินทั้งหมดจึงจะหายป่วย หรือ ต้องโทษพยายมที่เอาองค์ขี้เมามาใส่ให้ตลอดเพื่อให้เข้านิยามของการทุพพลภาพทางจิตแบบถาวร ?

พยายมค้าองค์ของนายเอที่ขยันนับเลขจนอาการดีขึ้น โดยเอาองค์ที่อาการดีขึ้นไปขายในโรงพยาบาลจิตเวช แล้วได้กำไรมหาศาล แล้วเอาองค์ขี้เมาและองค์ป่วย มาให้นายเอแทน

พยายมจึงก่อเวรสร้างกรรมกับนายเอ โดยอ้างว่า เพื่อให้นายเอมีสภาพทุพพลภาพทางจิตแบบถาวร ตรงตามนิยามของการรับเบี้ยบำนาญรายเดือนค่ะ นายเอ จึงมีอาการดีขึ้นไม่ได้เลย แม้จะเทคยาแพงๆทุกเดือนเพื่อรักษาอาการทางจิตเวช(ยาแพงๆนี้เบิกได้ทั้งหมดค่ะ)

ฉะนั้น นายเอ จึงเลือกการเฆี่ยนตีองค์ขี้เมาในตัว เพื่อให้ตัวเองสามารถนั่งสมาธิวิปัสสนาได้ เพราะนายเอ ไม่มีเงินเดือนละ 1 หมื่นบาทที่จะใช้คืนให้ต้นสังกัดค่ะ นายเอจึงเลือกต่อสู้กับพยายมที่ค้าองค์ของนายเอ

 

คำพิพากษาของเคสข้างบน

พยายมอาวุโสทำการพิพากษาว่า ให้มีการกำหนดอัตราผลตอบแทนจากการนั่งสมาธิแบบนับเลขของนายเอว่า สนนราคานาทีละกี่บาท หรือ คิดเป็นรายวันวันละเท่าไร เพื่อเป็นอัตรารายได้ของนายเอ

จากนั้นให้หักออกจากเงินหนึ่งหมื่นบาทที่นายเอ ได้รับรายเดือน หากเหลือเงินก็เก็บไว้ในบัญชีบุญของนายเอ หากขาดก็เก็บเพิ่มจากนายเอ ให้ทำเช่นนี้

นี่คือวิธีพิจารณาคดีของนายเอ ค่ะ

จะเห็นได้ว่า หมอบี ไม่ผิดเลย ทั้งที่หมอบีควรรับผิดชอบด้วยนะคะ

 

จากเคสดังกล่าวจะเห็นว่า การเป็นพยายม มิใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะคะ
โดยเฉพาะ พยายมอาวุโส